Ik herinner me de zomer waarin ik achter mijn bureau een online meditatiesessie wilde volgen. Vol goede moed begon ik eraan. Ik installeerde me helemaal. Tot ik zag dat die sessie 36 minuten ging duren. Ik panikeerde al om die reden. ‘Wat? Hoe moet ik hier 36 minuten stilzitten? In mijn eigen hoofd? En alleen maar…’
Ik weet al niet meer welke beelden ik moest oproepen, maar ik weet wel nog dat ik na 5 minuten de digitale stem uitschakelde en verder ging werken.
Enkele maanden later, tijdens mijn skitrainingen voelde ik me af en toe heel onzeker en voelde ik echt veel druk omdat ik heel graag mijn examen skileraar wilde halen in dat seizoen. Ik was bang dat ik niet voldoende progressie maakte en panikeerde hier soms over. Ik moest hier echt anders mee omgaan om mijn doel te kunnen bereiken. Ik ging op zoek naar enkele korte momenten van rust voor mezelf. Ik zonderde me af en focuste me op mezelf, waarna ik echt voelde dat er terug rust heerste in mijn systeem. En pas dan voelde ik dat de trainingen echt vruchten afwierpen en er ruimte voor progressie was.
Het is dus wel echt belangrijk dat we een manier vinden om rust te vinden, zodat we met een juiste mindset onze doelen kunnen halen. En de manier waarop, dat is voor iedereen anders. Maar gisteren besefte ik wel tijdens een coachingsessie dat ik op de moment dat mijn sessie begint. Ik me helemaal openstel voor het verhaal van de coachee. Dat ik helemaal ‘in het moment’ leef. Ja, mijn hoofd werkt enorm, maar gaat niet op zoek naar oplossingen. Mijn zintuigen gaan op zoek naar tekenen waar ik de coachee op wijs en tegelijk ervaar ik een enorme rust.
Het meest frapante moment tijdens de sessie van gisteren was het moment dat 2 hengsten in de weides begonnen te stijgeren naar elkaar. Ze maakten ook veel lawaai, dus er heerste op de weides naast de paddock enorm veel onrust tussen de paarden. De stalknecht besliste om tussenbeide te komen. Alleen deed hij dat niet op een manier die mij meer rust bezorgde, maar hij begon ook veel lawaai te maken. Ik wist even niet wat gedaan.
Er was een heel belangrijk proces bezig in de paddock met een coachee die een traject moest afleggen met het paard. Vandaag staat het paard symbool voor haar ‘innerlijke ik’, die ze graag beter wil leren kennen.
Ik stond wat aan de grond genageld tussen deze twee dynamieken. Enerzijds veel onrust, waar ik maar besloot me niet tussen te mengen. Anderzijds het proces in de paddock waar alles wel nog steeds heel rustig verliep. Waar ik ook besloot wat afstand van te nemen. Zodat mijn energie en mijn moment van twijfel niets zou beïnvloeden.
Ik nam afstand en ging met mijn twee voeten goed stevig staan en besloot te vertrouwen. Zintuigen aan, zodat ik alles zie en ik klaar ben indien ik moet ingrijpen. Maar ik besluit vertrouwen te hebben.
Wat gebeurde in de paddock was prachtig. De coachee en Java waren helemaal samen, zeer rustig, stap voor stap hun traject aan het verder zetten. Ze trokken zich niets aan van alle geluiden en de chaos die plaatsvond in de weide ernaast.
De les die we uit deze sessie trokken was: als je echt in contact staat met je ‘Innerlijke Ik’ en daar vertrouwen in hebt. Dan brengen chaos en prikkels je niet van je stuk.
Mediteren is misschien niets voor mij. Maar met mijn voeten stevig op de grond gaan staan en vertrouwen op wat er is, heeft me al zoveel gegeven de voorbije maanden.
Elke keer ik het podium opging, als ik bovenaan de berg sta en een skitest afleg, gisteren in de paddock,…
Is het jou al gelukt?
Maya
